Η κορεάτικη σειρά «Squid game» που έχει ταράξει τα νερά της σκέψης μας και της μέχρι τώρα θεώρησης των πραγμάτων, έχει έρθει να «εισέλθει» και στον κόσμο των εφήβων που την έχουν παρακολουθήσει σε όλο τον κόσμο. Η σειρά είναι ακατάλληλη για παιδιά και εφήβους μέχρι μιας ηλικίας, λόγω βίαιου περιεχομένου και ακατάλληλων σκηνών.

Αυτή η πρωτοποριακή σειρά που αναδείχθηκε σε τεράστια επιτυχία διαπραγματεύεται με ωμότητα τη θέση που έχει το χρήμα ως αντικείμενο και το συμβολικό του χαρακτήρα μέσα στην κοινωνία. Ένας άνθρωπος χωρίς χρήματα, με υπέρογκα χρέη, θέτει υπό διαπραγμάτευση ακόμα και την ίδια του τη ζωή προκειμένου να κερδίσει ένα ποσό και να ξεχρεώσει το φορτίο των χρεών που τον βαραίνει. Αυτό το θέμα «εξιτάρει» τους εφήβους και το νεανικό κοινό της σειράς, καθώς υπεισέρχονται με μια ματιά στον κόσμο των ενηλίκων και στις επιπτώσεις που απαντώνται συμβολικά στο να είναι κανείς ενήλικας. Διαφαίνονται οι υποχρεώσεις που επισύρει η ενήλικη ζωή, καθώς και τα αποτελέσματα των ενήλικων οικονομικών χειρισμών που μπορεί να τους οδηγήσουν στη χρεωκοπία.

Τα παιδιά έχουν την «ευκαιρία» μέσα από αυτή την τηλεοπτική σειρά, να έρθουν αντιμέτωπα με σημαντικά υπαρξιακά ερωτήματα, όπως «Που σταματά η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ξεκινά η κατάρρευση της ταυτότητας του υποκειμένου;», «Μέχρι που μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο η απελπισία;», «Τι έχει παραπάνω κοινωνική βαρύτητα, μια ανθρώπινη ζωή ή τα χρήματα;».

Η ωμότητα και η βιαιότητα των σκηνών είναι σκληρή για τα παιδιά, καθώς οι συντελεστές της σειράς θέλουν να αποδώσουν όσο πιο φυσικά γίνεται τον κατακερματισμό του ατόμου και το μέγεθος της απόγνωσης του. Αυτές οι σκηνές επηρεάζουν το παιδικό ασυνείδητο, καθώς δεν απευθύνονται σε παιδιά που ακόμα δεν έχουν χτίσει ψυχικές άμυνες αλλά σε ενήλικους τηλεθεατές. Για αυτό το λόγο, η συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά έχει κριθεί ακατάλληλη για ανηλίκους.

Μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε μέσα από τα ερεθίσματα που προσλαμβάνουμε και μέσα από τις καταστάσεις στις οποίες καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε, να γινόμαστε πιο σκληροί, να υψώνουμε άμυνες και να δεχόμαστε διαφορετικά μια πληροφορία. Τα παιδιά στερούνται αυτής της διαδικασίας, καθώς δεν έχουν συνεχή τριβή με ενήλικα προβλήματα, αλλά ζουν σε ένα ασφαλές και προστατευμένο οικογενειακό περιβάλλον.

Η έκθεση τους σε σκληρές εικόνες και σε επώδυνα μαθήματα ζωής που δίδονται μέσα από τη συγκεκριμένη σειρά, μπορεί να σοκάρουν τα παιδιά και να τα πληγώσουν, ενισχύοντας σε κάποιο βαθμό μία κάποια προδιάθεση ανασφάλειας ή αρνητικής ψυχολογίας. Συνίσταται, οι γονείς να μην βλέπουν τη συγκεκριμένη σειρά μπροστά στα παιδιά. Επιπλέον, καλό θα ήταν οι γονείς να ελέγχουν το τι βλέπουν τα παιδιά τους, ποιες σειρές παρακολουθούν, ποια βίντεο τους αρέσουν.

Σε μια κοινωνία, όπου πλέον η τεχνολογία είναι παντού και η πρόσβαση σε διαδικτυακούς ιστότοπους είναι ανεξέλεγκτη, είναι σημαντικό να περιορίζεται στο βαθμό του δυνατού η αλόγιστη χρήση του διαδικτύου. Σε περίπτωση που τα παιδιά δουν τη σειρά, είναι σημαντικό να το γνωρίζουν οι γονείς, καθώς θα τους εγείρει σχετικά ερωτήματα και απορίες.

Θα ήταν πολύ χρήσιμο τα παιδιά να συζητήσουν με τους γονείς τους, να ανακουφιστούν, να λειτουργούν γενικότερα οι γονείς ως «απάγκιο», όταν τα παιδιά φοβούνται ή νιώθουν ανασφάλεια. Αυτό άλλωστε είναι ο στόχος για να αισθάνονται τα παιδιά ασφάλεια και να έχουν αρμονική επικοινωνία με τους γονείς τους. Άλλωστε οι γονείς γνωρίζουν καλά ότι η σωστή επικοινωνία με τα παιδιά, μόνο εποικοδομητικά αποτελέσματα μπορεί να έχει.