29 Ιούν 2021

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ / Γονείς-Παιδιά

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

Δεν θέλω αδερφάκι! Προετοιμάζοντας το παιδί μας για τον ερχομό του νέου μέλους!

Κάθε παιδί που γεννιέται πρώτο έχει μάθει να είναι το επίκεντρο της προσοχής. Δεν θέλω αδερφάκι!: Προετοιμάζοντας το παιδί μας για τον ερχομό του νέου μέλους – γράφει η Ανδριάννα Γεροντή

Και μην ξεχάσετε! Κάντε την εγγραφή σας στην ομάδα μας facebook για να ενημερώνεστε ή να στέλνετε τις δικές σας ιδέες, δημιουργίες και σκέψεις!

Κάθε παιδί που γεννιέται πρώτο νιώθει και έχει μάθει να είναι το επίκεντρο της προσοχής και αυτό είναι σίγουρα κάτι που απολαμβάνει. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η προσοχή χρειάζεται να μοιραστεί;

Πόσο επώδυνο μπορεί να είναι για ένα πρωτότοκο παιδί να του πάρουν κάτι που του έχει απλόχερα χαριστεί και πόσο εύκολη θα έπρεπε να θεωρείται η αποδοχή του νέου γεγονότος;

Συνήθως όταν κάποια μαμά έρχεται σ’ εμένα ζητώντας βοήθεια στην διαχείριση ενός τέτοιου θέματος, το πρώτο πράγμα που της μεταφέρω ώστε να καταλάβει την ιδέα είναι το εξής: «Φαντάσου κάποια μέρα να γυρίσει σπίτι ο άντρας σου και να σου πει “Μωρό μου σε αγαπάω και το ξέρεις. Είσαι ό,τι πιο πολύτιμο για μένα! Όμως, σε λίγο καιρό θα παντρευτώ ακόμη μια γυναίκα και θα ζούμε και οι τρεις μαζί στο σπίτι και αυτό να ξέρεις πως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα στην σχέση μας, στην συμπεριφορά μου απέναντι σου και σίγουρα στην αγάπη που τρέφω για σένα».

Κάπως έτσι, λοιπόν, νιώθει συνειδητά ή ασυνείδητα και το πρώτο μας παιδί, όταν του ζητάμε να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα.

 

Το κλειδί, η σωστή προετοιμασία.

Ο ερχομός ενός νέου μέλους στην οικογένεια είναι μια μεγάλη αλλαγή και εκείνο που οφείλουμε να προσπαθήσουμε ως γονείς είναι να το κάνουμε όσο γίνεται πιο ανώδυνο μέχρι το μεγάλο μας παιδί να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα και να σιγουρευτεί ότι η θέση του δεν κινδυνεύει από τον νέο μικροσκοπικό «εισβολέα»!

Καλό θα είναι η προετοιμασία αυτή να ξεκινήσει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όταν πια εκείνη θα είναι εμφανής και όχι νωρίτερα.

 

  • Ξεκινήστε διαβάζοντας με το παιδί βιβλία που συνήθως μιλούν για αδερφάκια, για την σχέση μεταξύ τους και για το πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδάκι να έχει μια παρέα.
  • Ξεφυλλίστε άλμπουμ με φωτογραφίες του, όταν ήταν και εκείνο μωράκι.
  • Πηγαίνετε μαζί στο γιατρό για να δει και το ίδιο το μωρό, να του μιλήσει και να αρχίσει να δημιουργεί σχέση μαζί του και όταν γυρίσετε σπίτι, δείξτε του δικές του φωτογραφίες από τον υπέρηχο όταν ήταν στην κοιλιά σας.
  • Ενημερώστε το για τον τοκετό, για το πόσο θα λείψετε, με ποιον θα μείνει και πότε θα επιστρέψετε. Οι οδηγίες προσέχουμε πάντα να είναι τόσες όσες το παιδί έχει ανάγκη. Ούτε περισσότερες ούτε λιγότερες και φυσικά περιγράφουμε τον τοκετό ως ένα ευχάριστο γεγονός που δεν μας δημιουργεί φόβο ή πόνο.Φτιάξτε μαζί το δωμάτιο του μωρού και έναν νέο δικό του χώρο τώρα που θα είναι το μεγάλο αδερφάκι. Αν δεν έχετε έξτρα δωμάτιο, ορίστε ένα χώρο δικό του μέσα στον οποίο θα νιώθει μεγάλο και ανεξάρτητο και θα έχει συμβάλει το ίδιο στην δημιουργία του.Ζητάτε συχνά τη γνώμη του, ως μεγάλο πλέον παιδί.                                                                                                                                                                                                                                                                                            Καλωσορίζοντας το νέο μέλοςΌταν το μωρό έρθει στο σπίτι:
    • Δώστε την ευκαιρία στο μεγαλύτερό σας παιδί να συμμετέχει ενεργά, ζητώντας του βοήθεια στο ντύσιμο, το άλλαγμα, νανουρίστε μαζί το μωρό και γενικότερα δείξτε του πως είναι ο βοηθός σας σ’ όλο αυτό, χωρίς όμως ποτέ να το πιέσετε.
    • Συχνά οι γονείς μιλούν με αρνητικά σχόλια για το μωρό, με σκοπό να δείξουν στο μεγαλύτερο παιδί πως το αγαπούν περισσότερο. «Αμάν το βρωμιάρικο που έκανε πάλι κακά, που όλο κλαίει!» ή «Εγώ εσένα αγαπάω» είναι φράσεις που δεν χρησιμοποιούμε γιατί δείχνουν στο μεγάλο μας παιδί έναν λάθος τρόπο που και το ίδιο θα αναπαράξει.
    • Φροντίστε να περνάτε αποκλειστικό χρόνο με το πρώτο σας παιδί. Κάντε μαζί πράγματα που κάνατε και παλιά και δώστε χρόνο και στον μπαμπά να ασχοληθεί και εκείνος μαζί του.                                                                                                                                                                                                                                                             Δείτε με τα μάτια τουΕίναι πιθανό να παρατηρήσετε αλλαγή συμπεριφοράς, παλινδρομήσεις, εκφράσεις θυμού ή ζήλιας. Μπορεί ξαφνικά το παιδί να αρχίσει να μιλά και να συμπεριφέρεται άσχημα, ενώ πριν δεν το έκανε. Μπορεί να υιοθετήσει συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας. Να σας ξαναζητήσει το μπιμπερό ή την πιπίλα ή να ζητήσει να κοιμάται στο κρεβάτι σας.

      Σε καμία περίπτωση μην αντιδράσετε άσχημα. Είναι ο τρόπος του να σας επικοινωνήσει τον φόβο του πως χάνει τα κεκτημένα, και την ανάγκη του για περισσότερη φροντίδα.

      Μιλήστε μαζί του, προσπαθήστε να δείτε τα συναισθήματα και τις σκέψεις του μέσα από τα δικά του μάτια και υπενθυμίστε του πόσο σημαντικό εξακολουθεί να είναι για εσάς, πως είναι το πρώτο παιδάκι που σας έκανε μαμά και πως η αγάπη σας για εκείνο δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ και για κανέναν λόγο.

      Είναι σημαντική η γνώση πως με την κατάλληλη συμπεριφορά και χρόνο, το παιδί θα μεταβεί όμορφα στην νέα κατάσταση και σίγουρα αργότερα θα σας ευχαριστεί για το υπέροχο δώρο που του χαρίσατε!

       

 

23 Ιούν 2021

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

Για όλες τις Καρολάιν του κόσμου …
Όταν η παιδεραστία μιμείται το φλογερό έρωτα, η φυλακή τον παθιασμένο γάμο, οι χειροπέδες την τεκνοποιία, το στιγερό έγκλημα, το τραγικό συμβάν και ο υπεράνω φαντασίας διαστροφικός δολοφόνος το υπεράνω πάσης υποψίας επιτυχημένο κελεπούρι, δυστυχώς η θλίψη δε μιμείται απλά, αλλά ταυτίζεται με το φόβο! Κι ο φόβος με τη σειρά του φέρνει τη μοναξιά, τη σιωπή και κεκλεισμένων των θυρών και των στομάτων δράματα!!!
Κι όποιο ποιοτικό χαρακτηρισμό και να προσδώσουμε στο έγκλημα που σφράγισε ένα τέτοιο δράμα, στιγερό, εν βρασμώ, εν ψυχρώ, εκ προμελέτης, θα επηρεάσει ίσως το μέγεθος της ποινής του δράστη και την ένταση της κοινής απέχθειας στο πρόσωπό του, αλλά σε τίποτα δε θ’ αλλάξει το αποτέλεσμα ότι ενα τόσο νέο πλάσμα, έφυγε τόσο άδοξα, από τα χέρια ενός ‘δικού’ της ανθρώπου, που φοβόταν, ντρεπόταν και δεν τόλμησε να εκθέσει παραέξω.
Σύνδρομα Στοκχόλμης της διπλανής πόρτας, όπου οικείοι, και όχι ξένοι, μας έχουν ‘απαγάγει’ και φυλακίσει μακριά από φίλους, γνωστούς, άλλους αγαπημένους, τον κόσμο τον ίδιο κι από οτιδήποτε θα μπορούσε, ίσως, να μας ανοίξει τα μάτια ή έστω την πόρτα για να δραπετεύσουμε.
Γιατί ο φόβος γεννά σιωπή… Η σιωπή μας καταδικάζει σε μοναξιά κι αποκλεισμό… Κι ο αποκλεισμός, σταδιακά, μεγενθυνει και βαθαίνει και τα δύο… Και το φόβο και τη σιωπή! Η φυλακή στενεύει, η εξάρτηση από το δεσμοφυλακα – φροντιστή μεγαλώνει και εσύ, ξαφνικά, δε μπορείς να δραπετεύσεις ακόμα κι από ξεκλειδωτες πόρτες και παράθυρα χωρίς κάγκελα… Εκτίεις απλά μια ποινή που τόσο άδικα σου επιβλήθηκε, για κάποιο έγκλημα που ποτέ δε διεπραξες, μένοντας, απλά, να ελπίζεις ότι ο ‘δικαστης’ σου θα σε καταδικάσει, τουλάχιστον, σε ισόβια και όχι σε θανατική ποινή. Αρκεί να είσαι υποδειγματικη τρόφιμος… Αλλά και πάλι, πάντα και για τα πάντα, μπορεί ν’αλλαξει γνώμη…
Όλοι δυστυχώς ‘τρώμε’ ψέμματα όταν ‘πεινάνε’ οι καρδιές μας… Και σ’ έναν κόσμο που, κάθε μέρα, οι καρδιές ‘λιμοκτονουν’ απ όσα πραγματικά τις τρέφουν, το ψέμα, η υποκρισία, η κοροϊδία βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να κάνουν τη δουλειά τους… η’ μάλλον τη ζημιά τους… γιατί αυτή είναι η δουλειά τους.
Τελικά με μια αποκριάτικη μάσκα, μπορείς να πας σ’ενα πάρτυ μασκέ… Χωρίς μάσκα, μπορείς να πας παντού… Και δεν έχω ξαναδεί άλλο χειρότερο ‘καρναβάλι’ από αυτό το, χωρίς μάσκες, πάρτυ ψευτιάς, απανθρωπιάς και πλαστοπροσωπίας που ο καθένας, δυστυχώς, βιώνει και ‘πληρώνει’ μόνος του…

Γράφει η Έρρικα Δαρδάγου

Φοιτήτρια Ανασυνδυασμένης Συμβουλευτικής & Ψυχοθεραπείας ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ

23 Ιούν 2021

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

Ο δικός σου δρόμος!

Και κάπου εδώ, τελειώνουν και οι φετινές πανελλήνιες εξετάσεις. Τέλος το διάβασμα, τα αυστηρά προγράμματα, τα φροντιστηριακά μαθήματα,οι προσομοιώσεις εξετάσεων, οι εξετάσεις οι ίδιες, το άγχος και η αγωνία. Η μήπως όχι;

 

Μήπως τώρα ξεκινάει μια άλλη αγωνία για τ ’αποτελέσματα, το πέρασα, δεν πέρασα, αν πέρασα σε ποια σχολή κι αν δεν πέρασα τι θα συμβεί; Και δεν ξέρω, αλήθεια, ποιους βασανίζει περισσότερο αυτή η ψυχοφθόρα διαδικασία, γονείς ή υποψήφιους, αλλά νιώθω ότι ίσως και ν ‘αντικατοπτρίζει  μια ολόκληρη κοινωνία, τον τρόπο που σκέφτεται, τον τρόπο που ορίζει την αποτυχία και την επιτυχία και, πολύ περισσότερο, το τρόπο που μετράει την προσπάθεια και την αξία. Γιατί, δυστυχώς, μάθαμε να μετράμε την αξία μέσα από επιτυχίες και την προσπάθεια μέσα από βαθμούς και θετικά αποτελέσματα.

 

Κι όμως… Για άπειρους λόγους, μπορεί ένας βαθμός να μην είναι η ευθεία αναλογική αποτύπωση της προσπάθειας ενός ανθρώπου… Για άπειρους λόγους, μπορεί η επιτυχία να μην εγγυάται, ούτε και να συνεπάγεται την αξία και το αντίστροφο… Η ζωή του καθενός και η πορεία του είναι μια σειρά εξισώσεων, με άπειρους γνωστούς και άγνωστους Χ, που διαμορφώνουν μοναδικά, για τον καθένα, αποτελέσματα και πολύ σπάνια,  ακόμα κι ένα ίδιο Χ συνεπάγεται το ίδιο Ψ για τον καθέναν από μας. Δεν υπάρχουν βέβαιες θετικές αλληλουχίες αποτελεσμάτων, όπως ακριβώς κανένα αρνητικό αποτέλεσμα δεν προοιωνίζει καμιά βέβαιη καταστροφή. Κι αφού τα πάντα ρει, ίσως και τα πάντα ν’ αναι-ρεί μια καινούργια ιδέα, ένας νέος στόχος, μια άλλη κατεύθυνση, ένας άλλος δρόμος… και κανένας δρόμος, ακόμα κι αν αποδειχθεί αδιέξοδος, δεν είναι ο μόνος δρόμος που μπορούμε να διαβούμε. Κι έτσι ακριβώς, καμία αποτυχία στις πανελλήνιες δεν προκαθόρισε ποτέ, από μόνη της, την αξία και την πορεία ενός ανθρώπου, όπως καμία, αντίστοιχα, επιτυχία σε αυτές, δεν τη διασφάλισε.

 

Ο πατέρας μου θυμάμαι, όντας πτυχιούχος και ο ίδιος, ήθελε να μπω στο πανεπιστήμιο σαν τρελός. Και παραταυτα, αν και πτυχιούχος και ο ίδιος, μου έλεγε 2 πράγματα που δεν ξέχασα ποτέ: ‘το πτυχίο απλά προσδίδει στο υπάρχον’ και ‘μόρφωση είναι αυτό που σου μένει όταν ξεχάσεις όσα έχεις μάθει’. Κι ενώ το’ βλεπα πως θέλει και να περάσω στο πανεπιστήμιο και να πάρω πτυχίο, τίποτα από αυτά δε σύνδεσε, μέσα του, μέσα μου και στο μυαλό μας, με την αξία μου, τη μελλοντική πορεία μου και την καλλιέργεια μου, εν γένει. Και δεν έγινα, όπως προέβλεψε, αυτό που σπούδασα, όπως ακριβώς δεν έγινα αυτά που ‘έμαθα’. Και όλα αυτά, όπως μου δίδαξε, ήταν και είναι μόνο ένα μέρος μου και όχι το αντίστροφο. Γιατί το όποιο πτυχίο, όπως είχε φροντίσει να με μάθει, θα προσέθετε απλά σ αυτό που ήδη ήμουν και θα ήμουν αυτή που θα επέλεγα να είμαι, ακόμα κι αν ξέχναγα όσα είχα ‘μάθει’…. Έδωσα πανελλήνιες, πέρασα, φοίτησα, πήρα πτυχίο, συνεχίζω και σήμερα ακόμα να σπουδάζω, γιατί αυτό είμαι κι αυτό με γεμίζει… Εμένα, όχι το βιογραφικό μου… Εμένα, όχι τους τοίχους μου… μπορείς ωραιότατα να έχεις τοίχους γεμάτους πτυχία και να παραμένεις ‘ντουβάρι’ κατά τη λαϊκή ρήση. Κι έχω γνωρίσει στη ζωή μου ανθρώπους πτυχιούχους που δεν είχαν τίποτα να μου ‘πουν’ κι ανθρώπους ‘αμόρφωτους’, όπως συνηθίζουμε να λέμε με αβασάνιστη επικριτικότητα, που θα σώπαινα και θ άκουγα για ώρες!

 

Δεν απαξιώνω ούτε τις πανελλήνιες, ούτε καμία άλλη εξεταστική διαδικασία… Δεν υποτιμώ, παρά μόνο επικροτώ την επιθυμία για ανέλιξη, μόρφωση, εκπαίδευση… Και δεν ακυρώνω καμία προσπάθεια που στοχεύει στην επιτυχία, τη διάκριση, την επιβράβευση. Ίσα, ίσα! Οι πανελλήνιες και κάθε παρόμοια εξεταστική διαδικασία, αποτελούν μια μοναδική εμπειρία στην οποία είναι σημαντικό να υποβληθεί κάποιος, αν και ο ίδιος το επιθυμεί. Αρκεί να την περάσει νιώθοντας ότι είναι μια εκ των επιλογών του και όχι πιστεύοντας ότι είναι η αρχή και το τέλος των επιλογών του… και νιώθοντας ότι η επιτυχία του θα του ανοίξει δρόμους, αλλά η ενδεχόμενη αποτυχία του δε θα τον οδηγήσει σε αναπόδραστο αδιέξοδο. Ετσι ναι! Έτσι γίνεται πολύτιμη και ουσιαστική  αντί για οδυνηρή και καθηλωτική εμπειρία.

 

Κι εγώ, ως μαθήτρια, μπήκα στον αγώνα των πανελληνίων και, ως κόρη, βίωσα την αγωνία των γονιών μου για το διάβασμα, τις εξετάσεις, τ’αποτελέσματα μου. Και επομένως όχι, καμία προσωπική στοχοθεσια δεν υποτιμώ και καμιά γονεική αγωνία δεν ακυρώνω. Αλλά ακόμα και τότε, ως μαθήτρια, πίστευα  ότι οι πανελλήνιες δε θα ήταν το τέλος των ευκαιριών μου ή ο καθρέφτης της αξίας μου. Και ακόμα και σήμερα, ως γονιός, πιστεύω ότι κανένα αρνητικό αποτέλεσμα εξετάσεων και κανένας βαθμός δεν είναι το τέλος του δρόμου ή, μάλλον, το τέλος των άπειρων δρόμων που μπορούν να πάρουν τα παιδιά μου. Γιατί, στ’ αλήθεια, τίποτα δε μπορεί να καθορίσει την πορεία τους περισσότερο απ’ όσο η αξία τους, που δεν ορίζεται και δεν περιορίζεται σε γραπτά, βαθμούς και εξετάσεις.

 

Ο Γκαίτε, στο φιλοσοφικό μονόλογο του Φαουστ, έγραφε :’ αχ! σπούδασα φιλοσοφία και νομική κι ιατρική κι αλίμονο, θεολογία, με κόπο και επιμονή. Και να μαι εδώ, με τόσα φώτα, εγώ μωρός, όσο και πρώτα’.

 

Εγώ, στο δικό μου, απλά κ’ μόνο φιλοσοφημένο, μονόλογο, θα γράψω  αυτό : οι μόνες εξετάσεις τ’αποτελέσματα των οποίων ήταν, είναι και θα είναι καθοριστικά για τη ζωή μας, είναι οι ιατρικές… Γιατί όσο όλοι οι δρόμοι σε οδηγούν στη ζωή, κανένα εμπόδιο και καμιά επιμέρους ενδεχόμενη αποτυχία, δεν αποτελεί, πραγματικά, αδιέξοδο… μόνο ένα σταυροδρόμι που θα πρέπει για λίγο να σταθείς και να σκεφτείς, πριν επιλέξεις έναν άλλο, καλύτερο και, ίσως, το μόνο πραγματικά ταιριαστό για σένα δρόμο… τον δικό σου!!!!

 

Γράφει η Έρρικα Δαρδάγου

Φοιτήτρια Ανασυνδυασμένης Συμβουλευτικής & Ψυχοθεραπείας ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ

18 Ιούν 2021

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

Το κοριτσάκι που «κρύβεται» μέσα μου…

«Ψυχούλα μου γλυκιά! Κοριτσάκι μου! Πόσο καλό και γλυκό πραματάκι είσαι!

Μη μου φοβάσαι πια.. Δεν είσαι μόνη σου καλό μου, δεν θα σε  αφήσω ποτέ ξανά μόνη! Δεν φταις εσύ που οι άλλοι έφυγαν, δεν φταις που δεν σου εξήγησαν.

Εσύ είσαι και ήσουν  πάντα ένα υπέροχο πλάσμα και αξίζεις μόνο αγάπη, χάδια αγκαλιές, γι’ αυτό ακριβώς που είσαι και είσαι αρκετοί, έτσι ακριβώς όπως είσαι…

Όλα αυτά που έγιναν έχουν να  κάνουν με λάθη, ελλείψεις και  παραλείψεις των μεγάλων και ούτε τότε, ούτε και τώρα πρέπει να τα κουβαλάς άλλο εσύ ..

Ε, μικρή μου;

Έλα να σε πάρω μια αγκαλιά, να σε χαϊδέψω να  σου δείξω ποσό σε αγαπώ και πόσα αξίζεις. Και ναι μικρή μου θα σε αγαπώ ότι κ αν κάνεις, ότι  και αν πεις, ότι κ αν εκφράσεις!! Και δεν θα φύγω, δεν θα σε αφήσω ποτέ!  Μπορείς να μου λες τα πάντα, όσα σκέφτεσαι, όσα χρειάζεσαι και όσα φοβάσαι και τίποτα δεν θα αλλάξει το πόσο σε αγαπώ και το πόσο σημαντική μου είσαι και είσαι.

 

Εγώ και εσύ μαζί.. Τα βάσανα σου είναι κ δικά μου και για τις  δυο μας χτυπάει η καρδία μου…»

 

 

*Το γράμμα αυτό το λάβαμε μετά από το βιωματικό σεμινάριο «Θεραπεύοντας το εσωτερικό μας παιδί».

Σε αυτό το σεμινάριο θα ανακαλύψεις το εσωτερικό παιδί που κρύβεται μέσα σου και θα μάθεις να το ακούς και να το αγαλλιάζεις καθημερινά!!!

Για πληροφορίες σεμιναρίου πάτησε ΕΔΩ

 

03 Ιούν 2021

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

Όσα δεν πρόλαβα να σου πω…

Και ξανάρθε αυτή η μέρα…ξανάρθε αυτός ο μήνας… ξανάρθε αυτή η ημερομηνία…ξανάρθαν όλα και όλα ξανάρθαν χωρίς εσένα… εσένα που έφυγες, εσένα που λείπεις από τις μέρες, τους μήνες και τα χρόνια που ήρθαν και έρχονται…

Πάλι θα σηκωθώ και, όλως τυχαίως, θα ‘χω ξεχάσει τι μέρα είναι. Θα κάνω ό,τι κάνω όλες τις άλλες μέρες κι ίσως και λίγα περισσότερα μπας και ξεχάσω, στα σίγουρα, τι μέρα είναι. Δε θα ρίξω το μάτι μου πουθενά που, τυχόν, θα γράφει ημερομηνία, μπας και ξεχάσω τι μέρα είναι. Κι εκεί γύρω στο βράδυ, γύρω στο κλείσιμο αυτής της μέρας που πάσχισα να μη θυμηθώ τι μέρα είναι, θα παραδεχτώ την ήττα μου και θ ‘αφεθώ… επιτέλους, θ‘ αφεθώ  να θυμηθώ τι μέρα είναι.

Περίεργο πράγμα κι αυτό…γιατί, στ’ αλήθεια, αυτή δεν είναι κάποια ιδιαίτερη μέρα. Ιδιαίτερη ήταν μόνο η μέρα που έφυγες. Όλες οι άλλες μέρες είναι άλλη μια μέρα, άλλη μια μέρα χωρίς, άλλη μια μέρα μακριά, άλλη μια μέρα απουσίας. Απλά μαζεύτηκαν πολλές. Και μπορεί πια να πονάει αλλιώς, αλλά δεν έπαψε να πονάει… μπορεί να συνήθισα, αλλά δεν ξέχασα…και μπορεί να μη λέω πια ‘γιατί’ με απορία, αλλά λέω πάντα ‘γιατί γαμωτο’ με παράπονο…

Άπειρα ‘γιατί γαμώτο’!

Γιατί γαμώτο πιστεύουμε ότι ο χρόνος είναι ατελείωτος…

Γιατί γαμώτο πιστεύουμε ότι όσοι αγαπάμε κι είναι δίπλα μας θα είναι εκεί για πάντα…

Γιατί γαμώτο πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει λόγος να πούμε όσα νιώθουμε λες και οι άλλοι τα ξέρουν, τα γνωρίζουν, τα μαντεύουν ή θα πρεπε τουλάχιστον να το κάνουν…

Τόσα ‘γιατί γαμώτο’ κι ένας χρόνος ανελέητος που έρχεται και με μαλώνει που τον σπατάλησα, που δεν τον αξιοποίησα σωστά και νόμιζα θα μου χαριζόταν και θα προλάβαινα να πω και να δείξω όσα ένιωθα…και μετά με καλοπιάνει, τάχα μου, λέγοντας μου, με περίσσια αλαζονεία, ότι αυτή είναι η τέχνη του κι η ομορφιά του…να μας  ξεγελά και να μας προσπερνά και δεν είμαι η μόνη που γέλασε κι έκανα τούτο το λάθος…

Καλύτερα, λένε, να χάσεις κάτι πάρα να το χαρίσεις. Γιατί ό,τι χάνεις, μπορείς να το ξανακερδίσεις αλλά ό,τι χαρίζεις δεν επιστρέφεται. Το χρόνο όμως, τον χάνεις ή τον χαρίζεις, ένα και το αυτό… δεν επιστρέφεται! Και ναι, αυτόν τον κοινό μας χρόνο για να σου πω, να σου εξομολογηθώ, να σου παραπονεθώ, να σε ρωτήσω και να σου δείξω πράγματα, τον έχασα. Και ναι, χάρισα στο χρόνο και την αλαζονεία του λόγια και πράγματα άπειρα, παράπονα που δεν έκανα, αγκαλιές που δεν έδωσα, ευχαριστώ που δεν είπα, σ ‘αγαπώ που δεν ξεστόμισα,  συναισθήματα που δε μοιράστηκα… όμως φτάνει του! Όλα τα άλλα είναι δικά μου, όλα τ ‘άλλα τα κέρδισα και τα ‘χω δικά μου. Μέσα μου… τόσο βαθιά μέσα στην ψυχή και το μυαλό μου που ούτε ο χρόνος μπορεί να τα πειράξει!

Αν ξέραμε στ’ αλήθεια οι άνθρωποι πως και πόσο μπορεί να αλλάξουν όλα μέσα σε μια στιγμή, ίσως δίναμε άλλη αξία στις στιγμές μας. Ίσως πάλι και όχι. Ίσως η ουσία και η αξία να κρύβονται ακριβώς σ’αυτή μας την  άγνοια… ίσως εκεί να βρίσκεται η μαγεία, η αλήθεια, η καθαρότητα των στιγμών μας, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο τέλειες όσο θα τις κάναμε ΑΝ ξέραμε, αν τις σκηνοθετούσαμε, αν τις ωραιοποιούσαμε. Ίσως, ατόφιο το συναίσθημα να κρύβεται σε στιγμές που δε μιλήσαμε για κανένα συναίσθημα και ίσως δε χρειαζόταν κιόλας. Ίσως σε δυνατά γέλια, βουβά δάκρυα, ζεστές αγκαλιές, βαθιές ματιές, γλυκά αγγίγματα, πειραγμένες εκφράσεις, πειρακτικές γκριμάτσες, ακόμα και  εύγλωττες σιωπές να κρύβεται τόσο συναίσθημα, όσο καμία συναισθηματική λέξη δε μπορεί να χωρέσει. Κι ίσως να μη χωράνε στο μυαλό, στην ψυχή και στο στόμα, συναισθήματα για τα οποία δεν είμασταν έτοιμοι, δεν είμασταν ώριμοι, δεν είμασταν προετοιμασμένοι να βιώσουμε και να νιώσουμε την αξία και το βάθος τους. Γι’ αυτό, ίσως, ακόμα και τώρα, να μην είναι αργά… ίσως, ακόμα και τώρα, τώρα που δε σε βλέπω και δε σ’ έχω δίπλα μου, να μπορώ να σου πω όσα δε σκέφτηκα να προλάβω κι όσα δεν πρόλαβα να σκεφτώ να σου πω ότι ήσουν για μένα. Ναι… αυτό θα κάνω… σήμερα, αυτή τη μέρα και τώρα, που κατάλαβα τι μέρα είναι… σήμερα, θα τα πω όλα και θα πάψω να  θυμώνω ή να μαλώνω…

δε με μαλώνω άλλο που δεν πρόλαβα κι άλλα…χαίρομαι που πρόλαβα τόσα…

δε μου θυμώνω άλλο για όσα τότε δεν ήξερα… χαίρομαι για όσα τώρα ξέρω…

δε σε μαλώνω άλλο που έφυγες… χαίρομαι τόσο που ήρθες…

δε σου θυμώνω άλλο γιατί δεν είσαι εδώ να με ακούσεις … χαίρομαι γιατί όπου κι αν είσαι με ‘ακούς’…

δε μας μαλώνω άλλο που ‘χαθήκαμε’… χαίρομαι τόσο που ‘συναντηθήκαμε’ και…

δε θυμώνω άλλο με το χρόνο που με έκλεψε στο ζύγι… χαίρομαι που τον κέρδισα στη μνήμη…

Γιατί δεν ξεχνάω ποτέ τι ήσουν για μένα και μπορώ και τώρα ακόμα, σήμερα, να στα πω όλα…όμορφα, άσχημα, σ ’ευχαριστώ, σου θυμώνω, σε συγχωρώ, μου λείπεις, σε φυλάω μέσα μου, σε θυμάμαι… ότι θέλω και όσα θέλω μπορώ να στα πω, κόντρα στον πόνο και κόντρα στο χρόνο. Και σήμερα και κάθε μέρα. Κι έτσι, ακόμα κι αν, όσο περνούν οι μέρες, η ζυγαριά του χρόνου θα γέρνει, απελπιστικά, προς τη μεριά της απουσίας, η ζυγαριά της καρδιάς, θα γέρνει, αφοπλιστικά, προς τη μεριά της παρουσίας.

Κι όσο σου μιλάω και θα σου μιλάω, θα υπάρχεις, θα υπάρχω, θα υπάρχει αυτό που ζήσαμε και θα υπάρχουν κι όσα μοιραστήκαμε κι όλα όσα δεν προλάβαμε να μοιραστούμε… γιατί θα στα λέω, θα στα λέω όλα πια και θα τ’ ακούς όλα πια…και ναι, αν και δεν πρόλαβα ούτε αυτό να στο πω, στο λέω τώρα… όσο υπήρχες, έκανες ομορφότερο τον κόσμο γύρω μου… τώρα που δεν ‘υπάρχεις’, κάνεις ομορφότερο τον κόσμο μέσα μου… με όσα φυλάω, όσα κρατάω, όσα δώσαμε και πήραμε, όσα σου είπα κι όσα έχω ακόμα να σου πω.

Άκου με, λοιπόν…όπου κι αν είσαι… από κει που είσαι… άκου με…τώρα θέλω, μπορώ, τολμώ, νιώθω, καταλαβαίνω και προλαβαίνω ακόμα να στα πω όλα…

Σου ‘χω θυμώσει που…

Γέλαγα τόσο με…

Μου άρεσε τόσο όταν…

Σ ’ευχαριστώ τόσο που…

Με πείραζε τόσο όταν…

Σε συγχωρώ που…

Σε χρειάζομαι ακόμα όταν…

Μου λείπεις τόσο…

Ήταν λάθος αυτό που έκανες σε μένα…

Ήταν υπέροχο αυτό που έκανες για μένα…

Σε θυμάμαι τότε που…

Σε θυμάμαι πάντα…

Σ’ αγαπούσα…

Σ ‘αγαπώ…

θα Σ ‘αγαπώ για πάντα…

Ξέρω πώς με άκουσες, πως με ακούς! Ξέρω πως τα ξέρες, ίσως, και χωρίς να τα πω! Και τώρα ξέρω πως πρόλαβα κιόλας… πρόλαβα, ακόμα και τώρα, να σου πω όσα ήθελα και κάποτε δεν πρόλαβα! Και θα σου λέω… θα λέω όσα ένιωσα και νιώθω…για σένα, μ ‘εσένα, χωρίς εσένα… μ ‘ακούς? όλα! Και για σένα και για μένα… Για ν ‘αδειάζει η δική μου καρδιά  και ν ‘αλαφραίνει η δικιά σου, απ’ την πίκρα όσων μας πόνεσαν… για να τρέφεται η δική μου ψυχή μου και ν’αγαλιαζει η δικιά σου, από τη γλύκα όσων μας γέμισαν… τότε… τώρα… και πάντα μέσα στο διάβα του χρόνου που, κάποτε σωπαίνοντας, άφησα να με προσπεράσει…

Ε… ψιτ, χρόνε;

Νόμιζες με ξεγέλασες;

Πόνταρες στη σιωπή μου…;

Δες πως κερδίζω τώρα εγώ,

βρίσκοντας τη φωνή μου!!!…

 

Γράφει η Έρρικα Δαρδάγου

Φοιτήτρια Ανασυνδυασμένης Συμβουλευτικής & Ψυχοθεραπείας ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ

 

Προσεχή Σεμινάριο : Όσα δεν πρόλαβα να σου πω..

Πάτησε ΕΔΩ

07 Μαΐ 2021

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

Νομίζουν ότι είμαι δυνατή όμως… εγώ κοιμάμαι μόνη

Έτσι σε βλέπουν οι άλλοι και έτσι θέλεις να σε βλέπουν…

Σε κοιτάζουν με θαυμασμό και σε ζηλεύουν, σκεπτόμενοι πως δεν υπάρχει τίποτα το οποίο δεν θα μπορούσες να καταφέρεις. Σίγουρα σε κανέναν δε περνάει από το μυαλό, η εικόνα σου, σ’ ένα άδειο κρεβάτι τις νύχτες. Εκείνες τις άδειες νύχτες που γυρίζοντας σπίτι, βγάζεις τα τακούνια σου και κατεβαίνοντας από το υπέροχο βάθρο που η ίδια τοποθέτησες τον εαυτό σου και αφαιρώντας το προσωπείο που με μπόλικο μέικ-απ, έχτισες το πρωί, παραμένεις εκείνη, η απλή γυναίκα, με τα κουρασμένα μάτια και τις ρυτίδες να είναι πλέον πιο έντονες στο πρόσωπο σου.

Η ζεστή πυτζάμα σου, σε τίποτα δεν θυμίζει την κομψή κυρία που μέσα στο υπέροχο ταγεράκι της, σκόρπισε τον πανικό το πρωί. Και όμως, κανένας δεν μπορεί να δει το κενό της ψυχής σου. Ένα τεράστιο πιάτο φαγητού, ίσως είναι εκείνο που θα σου κάνει παρέα μαζί με μερικά γενναία κομμάτια σοκολάτας για επιδόρπιο. Τα καταπίνεις λαίμαργα, πιστεύοντας ασυνείδητα πως έτσι θα μπορέσεις να καλύψεις το τεράστιο συναισθηματικό κενό σου.

Και όμως…

παρόλο που το σώμα έχει σκάσει από το φαγητό και το στομάχι σου πιέζεται να αναπνεύσει, η ψυχή σου παραμένει κενή. Η ανάγκη της για συναισθηματική ασφάλεια και υποστήριξη, παραμένει ακάλυπτη. Όμως και πάλι θα σκεφτείς έναν τρόπο. Έχεις μάθει να βρίσκεις λύση για όλα και να έχεις κάτι να ελπίζεις.

Την Τετάρτη έχεις κανονίσει να βγεις για ποτό με τις φίλες σου…

Δυνατά γέλια, καυστικά σχόλια, βλέμματα και πονηρές ματιές με τον μπάρμαν καθώς και με τον κομψό κύριο που κάθεται απέναντι σου και μετά τίποτα. Θα επιστρέψεις και πάλι μόνη στο σπίτι, κουβαλώντας το αφόρητο φορτίο της μοναξιάς σου. Θα το ρίξεις πάλι στο φαγητό και οι σοκολάτες για μια ακόμη φορά θα έχουν την τιμητική τους. Ίσως να το αξίζουν κιόλας. Είναι πάντα εκεί, προσπαθώντας να σε πείσουν πως θα γεμίσουν το κενό σου και θα σου δώσουν εκείνη την υπέροχη γλύκα που λείπει από τη ζωή σου.

Και όταν έχεις χρησιμοποιήσει όλους τους τρόπους, αλλά τα πόδια σου στο κρεβάτι παραμένουν παγωμένα, όταν η πλάτη σου νιώθει ψύχρα γιατί κανένας δεν είναι εκεί να σε αγκαλιάσει, τότε σιχτιρίζεις Εκείνους.

Εκείνους που «έχασαν τον ρόλο τους», που «δεν κάνουν πια το πρώτο βήμα», που «δεν διεκδικούν» και διάφορες άλλες δικαιολογίες που δεν σε αφήνουν να δεις πως και η ίδια, πιο δυναμική από ποτέ, έχεις αναλάβει περισσότερους ρόλους απ’ όσους σου άρμοζαν και μπορούσες ή καλύτερα επιθυμούσες να παίξεις.

Αδυνατείς να δεις πως χαμένη στο κυνήγι της επιτυχίας δεν σου έμεινε χρόνος να αφιερώσεις σε μια συντροφική σχέση. Σκέψου αν έχεις την υπομονή και τη θέληση που χρειάζεται για να διατηρηθεί μια συντροφική σχέση. Τον χρόνο που χρειάζεται να διαθέσεις σε Εκείνον που θα πάρει τον ρόλο που λες πως έχει χάσει και θα σε πλησιάσει.

Σκέψου, ακόμη, πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να επιβεβαιώνεσαι εκτός από την επαγγελματική σου επιτυχία και την ικανότητά σου να τα βγάζεις πέρα κάτω από όλες τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις και συνειδητοποίησε πως πολλές φορές η δύναμη σου μπορεί να γίνει η αδυναμία σου.

“Και έπειτα, θυμήσου εκείνο το παρορμητικό και παιχνιδιάρικο κοριτσάκι που ήσουν κάποτε. Τότε που ακόμη άφηνες κάποιον άλλον να έχει τον πρώτο λόγο και μαζί τις ευθύνες…”

Τότε που ακόμη δεν είχες αγοράσει αυτό το μεγάλο ασημένιο σπαθί που με τόση ευκολία, σηκώνεις και στρέφεις τριγύρω σου, τρομάζοντας και απομακρύνοντας όποιον προσπαθεί να σε πλησιάσει. Και σίγουρα μπορείς να μου πεις πως «όποιος θέλει και είναι ικανός, ας με κάνει να το πετάξω».

«Όχι αγάπη μου», θα σου απαντήσω.

«Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να σε βοηθήσει αν εσύ δεν θέλεις, εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό, ακριβώς γιατί και εκείνος, ο άλλος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει και εκείνος».

Κατέβασε λοιπόν το σπαθί σου και κοίταξε τον άλλον στα μάτια…

Η ζωή δεν είναι μια συνεχόμενη μάχη, ούτε ο έρωτας παιχνίδι ανταγωνισμού και ισχύος.

Έλα σε επαφή με τον εαυτό σου, λοιπόν, πάψε να γεμίζεις τα κενά του με σοκολάτες και άφησε τον να εκφράσει την ανάγκη του για συναισθηματική ασφάλεια και στήριξη. Μόνο έτσι θα μπορέσει κάποιος να τον ακούσει και θα θελήσει να καλύψει τις ανάγκες του.

Δώσε του την ευκαιρία να είναι και αδύναμος και δες Εκείνον να σε κοιτάζει ως γυναίκα, ως ένα ευαίσθητο κοριτσάκι που φυσικά και γνωρίζει να μάχεται, φυσικά και μπορεί, μα επιλέγει να μην το κάνει. Τουλάχιστον όσο δεν χρειάζεται ή όσο κάποιος άλλος το κάνει για εκείνον.

 

Πηγή : kontasou.com

 

 

ΠΡΟΣΕΧΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ